5. Het spel in je hoofd Een meesteres vertelde me eens het volgende. Ze had haar bottom vastgebonden en geblinddoekt zodat deze niet meer kon zien en bewegen en de enige communicatie ging via het gehoor. Vervolgens kreeg de bottom een metronoom naast het hoofd, een rustig tikkend apparaat vergelijkbaar met een wekker die wat te hard tikt. Als je zorgt dat er geen ander geluid is dan die metronoom, doet de bottom niets anders dan naar de tikken luisteren. De meesteres vertelde hoe ze nu stiekem het tempo van de metronoom veranderde, heel voorzichtig. De bottom wist niet dat het tempo werd veranderd en bleef dus vasthouden aan het tempo van de tikken als houvast voor het verloop van de tijd. De tijd ging dus als het ware steeds sneller. Dat effect kun je als top op een aantal manieren gebruiken. Als je bottom heel lang vastgebonden wil zijn en jij hebt niet zoveel tijd, dan kun je de tijd lekker uitrekken door de metronoom stiekem sneller te laten lopen. Als jij daarentegen het spel lekker lang wilt laten duren en je bent bang dat de bottom er genoeg van krijgt, dan laat je de metronoom langzamer tikken. En als het je er om gaat de effecten te zien van dit manipuleren van je bottom, dan kun je na een tijdje de bottom losmaken en de blinddoek verwijderen terwijl de metronoom blijft tikken. Geniet van de verwarring die dit bij de bottom geeft. Pas wel op bij dit soort spelletjes, de menselijke geest is kwetsbaar. Zorg er na afloop voor dat de bottom heel veel tijd en aandacht krijgt om weer tot zichzelf te komen en zich weer aan de buitenwereld aan te passen.   Een keer heb ik met Jan een heel weekend heel intensief gespeeld. Hij heeft van alles met me gedaan, heel heftige dingen en heel tedere dingen, en al met al verkeerde ik een gedeelte van het weekend in de trance waarin ik kom als ik intensief speel. Die trance leidt ertoe dat ik meer kan verdragen en dat ik mezelf heel erg lekker voel. Dat weekend draaiden we een bepaalde cd, ‘Voices’ van Vangelis, steeds opnieuw. Het is mooie muziek, prettige muziek bij het SM spel, toepasselijk. Toen ik later die week thuis aan het werk was en een cd opzette, koos ik Voices. Ik had dat mooi gevonden tijdens het weekend en ik wilde de sfeer van het spel weer wat terugbrengen. Nou, dat lukte. Bij de eerste tonen hield ik op met werken en luisterde ik en binnen een paar minuten kwam ik in een lichte trance. Gelukkig realiseerde ik me wat er gebeurde en kon ik de muziek tijdig uitzetten. Het was overigens wel een heel prettige, zij het een beetje beangstigende, ervaring. Toevallig was ik een paar weken later aanwezig bij een lezing waar een voorbeeld werd gegeven van hetzelfde effect. Een meesteres liet zien hoe ze één van haar slavinnen in trance kon brengen met muziek. en ik deden het per ongeluk, zij had het effect ook ontdekt en gebruikte het bewust. Later is Jan dat ook gaan doen, hij vind het leuk psychologische technieken te vinden die in het spel toepasbaar zijn. Dit soort psychologisch getint spel niet zonder risico’s en de meeste mensen van wie ik weet dat ze dit soort psychologisch getinte dingen doen hebben daar dan ook enige vorm van scholing in gehad. Je kunt iemand natuurlijk ook conditioneren zonder trance of hypnose. In hun boek ‘Screw the roses, send me the thorns’ beschrijven Philip Miller en Molly Devon hoe je iemand kunt conditioneren met eenvoudige signalen. Als voorbeeld nemen ze dan dat je iemand kunt trainen om sexueel opgewonden te raken door bepaalde woorden en dan zelfs klaar te komen als een bepaald codewoord wordt uitgesproken. Je doet dat door de ander de betreffende woorden te laten horen bij het vrijen en klaarkomen, en als je dat vaak genoeg doet met het juiste gevoel dan leer je iemand om op commando klaar te komen. Stel je voor welke mogelijkheden dat geeft als je samen naar een feestje gaat. De halsband De halsband is nuttigste attribuut in de SM, het mooiste, het meest gebruikte en gedragen en het meest bekeken. Het is een sieraad en tegelijk een band, niet alleen de fysieke band om je hals maar ook de symbolische band met je meester of meesteres.   Ik sta voor Erik, hij heeft mijn halsband in zijn handen. Hij vraagt of ik wil spelen. Ik ken hem nog niet lang maar wel genoeg om vertrouwen in hem te hebben en te weten dat hij een goede top is. Ik zeg "ja" en kijk hem vragend aan. Hij zegt niets, maar houdt de halsband in zijn handen, met de ring omlaag, handen op zijn knieën, knieën iets uit elkaar. Ik begrijp het niet. Hij wenkt met zijn hoofd, en dan weet ik het. Ik kniel voor hem en leg mijn hals in de halsband. Voorzichtig gespt hij die dicht. "Ga staan." Ik ga staan. "Draai je om en loop een paar passen naar voren" en ik doe wat hij zegt. "Draai je om en laat je dan, zonder je voeten te verplaatsen, languit achterover vallen." Ik heb nog nooit met hem gespeeld, maar laat me toch zonder aarzeling achterover vallen en ik weet bijna zeker dat ik op de grond ga vallen. Maar hij vangt me, want hij is geluidloos opgestaan en is vlak achter me gaan staan. Pas nog waren we twee mensen die ongedwongen koffie dronken en zaten te praten. Twee zelfbewuste mensen, intelligent, gevoel voor humor, die samen lasagna hebben gegeten. En ineens is één de baas en doet de ander blindelings wat hij zegt. Het enige wat daarvoor nodig is, is het omdoen van een halsband. Niet een willekeurige halsband, maar míjn halsband. Mede door de symboliek van de halsband en het omdoen ervan heeft deze anekdote nog steeds een grote waarde voor mij. Erik zei later dat hij verbaasd was dat ik me zomaar achterover liet vallen terwijl ik hem nog maar zo kort kende. De halsband is het symbool voor de onderdanigheid, de onderworpenheid van de onderdanige aan de dominant. Bij het begin van een relatie krijgt de onderdanige van de dominant een halsband (die dan met een zeker ritueel door de dominant wordt omgedaan) en daarmee is de relatie bezegeld. Iemand met meerdere SM relaties heeft daarvoor meestal ook meerdere halsbanden. Ik had een mooie halsband die ik zelf had gekocht, dezelfde als die in het fragment hierboven met Erik. Toen ik door grip werd geaccepteerd als zijn slavin kreeg ik van haar de daarbij horende halsband. En toen ik regelmatig met Jan speelde, had ik ook van hem een halsband. Een halsband die hij een keer had gemaakt, die hij toevallig bij de hand had toen we voor het eerst op een avond van de VSSM aan het spelen waren, en die gaandeweg ‘mijn halsband’ is geworden. Doet hij mij die om, of zegt hij me die om te doen, dan vindt in mijn hoofd een grote verandering plaats: van een zelfbewuste carrièrevrouw word ik ineens een gehoorzame slavin die kritiekloos doet wat haar meester van haar vraagt. Halsbanden kunnen van leer zijn, van stof, van metaal (ik zag laatst een heel erg mooie van zilver), van rubber, van hout, eigenlijk van ieder materiaal dat stevig genoeg is. Leren halsbanden zijn in het algemeen het meest comfortabel, zeker als je de halsband lang achter elkaar draagt (een aantal dagen achter elkaar zoals in de weekenden die ik met Jan placht door te brengen). Een halsband kan gevoerd zijn met zacht leer of met bont of schapevacht. Dat is prettig, maar niet iedere meester vindt dat een slaaf een comfortabele halsband moet hebben. Een kwestie van smaak. Een heel stugge ongevoerde leren halsband gaat snijden of schuren, zeker als je die lang draagt. Ik heb een ongevoerde halsband van heel zacht leer, vol metalen noppen (die gelukkig aan de buitenkant zitten), die comfortabel genoeg is om ‘s nachts mee te slapen. Een zilveren halsband is erg mooi en zit ongetwijfeld heel goed als je een avond uit bent, maar om die drie dagen non-stop om te houden dat is niet prettig. Een metalen band die uit één stuk is gemaakt gaat immers onherroepelijk snijden. Aan al mijn halsbanden is een metalen ring bevestigd, of zelfs meerdere ringen. Een ring dient om een leiband of een ketting aan te maken. Als je dus iemand ziet met een halsband zonder ring, dan weet je dat aan die halsband nooit een leiband of ketting hoeft en dat de betreffende persoon dus niet onderdanig is, of althans op dat moment niet onderdanig is. Zo herken je op een SM-feest onderdanige en dominante mensen. Mind Fuck "Nog eentje" zegt Jan en ik hoor het rietje zwiepen. Als het neerkomt roep ik gelijk "Tien!" en tegelijk springen de tranen in mijn ogen. Ik had me goed gehouden, maar die tiende wordt me teveel. Ik snik. Achter me hoor ik Jan naar de keuken lopen en de koelkast openen. Even later voel ik ijsblokjes op mijn billen die de striemen verkoelen, een heel goed gevoel. "Lekker?" "Ja, dat is fijn." Jan glimlacht en wrijft verder met de ijsblokjes. Dan laat hij me zien waarmee hij wrijft: gelige ijsblokjes die naar citroen ruiken. "Het is bevroren citroensap", en met dat hij dat zegt voel ik de striemen ineens steken. Het doet pijn, alsof de ijsblokjes plotseling in citroen zijn veranderd. Ik kan bijna niet geloven dat het daarnet toch ook citroensap was. ‘Mind fuck’ is een vorm van ‘gedachten-spel’. Ik weet geen goed Nederlands woord vandaar dat ik het maar bij de Amerikaanse term ‘mind fuck’ houd. Het komt er op neer dat je de bottom iets laat geloven dat er niet is waardoor ze ten onrechte bang wordt en/of opgewonden raakt. De opwinding komt door de suggestie, niet door het werkelijke feit van een dreiging of iets engs. Stel dat ik je vastbindt en ik laat je een groot mes zien. Je weet dat het lemmet van dat mes koud is, je weet dat het scherp is en je bent er bang voor, zeker nu je daar zo weerloos ligt. Ik doe je een blinddoek voor, daar wordt je nog angstiger en dan leg ik het mes weg (Maar dat weet jij niet) en ik pak een ijsblokje waarmee ik een ferme streep trek over je buik, ervoor zorgend dat er genoeg van het ijsblokje smelt om druppeltjes in je zij te laten lopen. Ik weet zeker dat jij ‘weet’ dat ik een snee met het mes in je buik heb gemaakt en dat je bloed in je zij voelt lopen.   "Ah, nu is het een gewoon ijsblokje." Jan glimlacht, hij heeft weer uitgebreid het rietje gehanteerd en wrijft dit keer een gewoon ijsblokje op mijn gloeiende en roodgeribbelde billen. "Ik kan je blijkbaar niet voor de gek houden." Ik glimlach door mijn tranen. "Ik voel dat het nu gewone ijsblokjes zijn." Hij wrijft mijn billen verder met het verkoelende ijs, dat toch veel beter voelt dan het bevroren citroensap van de vorige keer, twee weken geleden. Ik sluit mijn ogen en zucht. "Kijk!" en hij houdt me zijn geopende hand voor, waarin ik een gelig ijsblokje ontwaar. "Proef maar." maar dat is niet nodig, ik realiseer me dat mijn verbeelding opnieuw sterker is geweest dan mijn gevoel en onmiddellijk voel ik het citroensap steken...   Terug