|
9. Communicatie Je wilt spelen op een manier die jij leuk en opwindend vindt. De ander kan niet raden wat jij opwindend vindt en dus zul je dat moeten vertellen. Dat kun je van te voren doen door erover te praten of te schrijven, je kunt ook tijdens het spel duidelijk laten merken wat je vindt van wat de ander doet. Sommige mensen vinden het storend als de ander praat tijdens het spel, in dat geval moet je extra letten op lichaamstaal. Het kan zijn dat een bottom zodanig belemmerd is in haar uitingen en haar bewegingen dat spreken en lichaamstaal niet meer mogelijk zijn, maar ook dan dient de top er op de één of andere manier voor te zorgen dat ze weet wat er in de bottom om gaat. Een top die niet weet wat er in de bottom omgaat speelt onveilig. Daarbij is het uiteraard niet gezegd dat de top moet doen wat de bottom opwindend vindt, het is voldoende dat ze het weet. Sommige paren praten gewoon tijdens het spel. "Liefje, die ene boei zit te strak, straks gaan mijn vingers tintelen." "Ik kan dit wel hebben, maar nog een zweepslag erbij en ik ga van mijn stokje." "Is dat het hardste wat je kunt slaan?" Praten is veilig en effektief, maar veel paren gaan ervan uit dat de meester de baas is en dat de slavin haar mond moet houden. Praten mag ze alleen als er iets mis is of als ze wil stoppen. Soms is een bottom niet meer in staat om te praten. Een bottom die veel te verduren krijgt, helemaal in trance is en al haar aandacht nodig heeft om de pijn te kunnen verdragen of die op het punt staat klaar te komen, die is soms letterlijk sprakeloos. Als er dan iets verkeerd gaat dan kan ze dat niet zomaar zeggen. De bottom is zich niet altijd bewust van de situatie waarin ze gaandeweg komt te verkeren. Een touw zit iets te strak, maar ze zegt er niets van omdat ze denkt dat het niet zo lang zal duren. Het wordt irritanter, maar ze raakt meer in trance dus ze zegt niks. Het wordt heel erg hinderlijk maar ze is zover in trance dat ze niks zegt. Dan wordt de pijn van het snijden van het touw in haar pols ondraaglijk, maar ze is geestelijk inmiddels helemaal in een andere wereld, ze kan niets zeggen maar gaat huilen van pijn en emotie. Een top die dan in stomme verbazing vraagt waarom ze huilt is een slechte top. Omgekeerd, als je als top aan het spelen bent en alles gaat vlekkeloos totdat op het hoogtepunt van het spel ineens de bottom schijnbaar zonder aanleiding in snikken uitbarst dan kun je je afvragen of die bottom wel verstandig handelt. Je hebt allebei een verantwoordelijkheid voor goede communicatie. De top had zo nu en dan de handen van de bottom moeten voelen, en had dan tijdig geweten dat die handen koud werden, waarschijnlijk tintelden en dus losgemaakt moesten worden. Een top die niet zo nu en dan de handen voelt is gevaarlijk. Aan de andere kant had de bottom gelijk moeten zeggen dat het iets knelde. Niet om dan gelijk losgemaakt te worden, maar om de aandacht van de top er op te vestigen. De top kan dan beslissen de handen iets losser te maken, of extra aandacht besteden aan de handen door ze regelmatig even te voelen en te controleren dat het touw niet snijdt of knelt. Beiden hebben ze de mogelijkheid ongelukken te voorkomen. Een top is niet telepathisch. Als een bottom niks zegt is het voor de top erg moeilijk te weten wat er in de bottom om gaat. Maar een top kan wel de partner aanvoelen. Je merkt snel genoeg of het wel allemaal goed gaat. Je voelt aan de spanning, je ziet aan de gezichtsuitdrukking, je hoort aan de ademhaling, je ziet aan de spanning in het lichaam of het goed gaat of niet. Sta daarbij stil, besteed daar aandacht aan. Je speelt niet met een rubber pop of met een zandzak (alhoewel sommige bottoms de imitatie van een zandzak perfect beheersen) maar met een mens van vlees en bloed. Een mens raakt veel gemakkelijker dan je denkt geestelijk of lichamelijk beschadigd. Als je elkaar goed kent en al vaak samen hebt gespeeld, dan spreekt dit vanzelf. Dan communiceer je automatisch, dan voel je elkaar aan, dan signaleer je gemakkelijk dat iets anders gaat dan andere keren en zie je sneller als iets niet goed gaat. Maar als je elkaar niet goed kent, of als je niet ervaren bent in SM, dan voel je het minder goed aan en moet je meer aandacht besteden aan expliciete communicatie. Niet alleen praten, maar ook lichaamstaal, gebaren, gezichtsuitdrukking, oogcontact, al dat soort dingen. Eén van de eerste keren dat ik speelde was met Erik. Ik vond dat ik, omdat ik onderdanig was, zo min mogelijk moest laten merken van pijn en emoties. Dat paste in mijn beeld van een slavin die gelaten de ‘kwellingen’ ondergaat. Erik had me met een zweep geslagen, niet buitensporig hard omdat hij, ervaren als hij was, niet wist wat ik kon hebben. Ik liet niks merken, gedroeg me als een zak zand waar je onbeperkt hard op kunt slaan totdat het ding openbarst en dan is er niks meer aan te doen. Zo was ik ook: Erik kon steeds harder slaan zonder dat ik iets liet merken, maar er zou een moment komen dat hij echt te hard zou slaan en dan zou ik emotioneel instorten en zou de avond verpest zijn, als ik al niet voor langere tijd de gevolgen zou ondervinden. Ik was teleurgesteld toen Erik op een gegeven moment stopte, ik keek hem aan en dat was voor hem de eerste zinvolle communicatie tijdens het spel. Non-verbaal, maar wel duidelijk. We hebben even gepraat, hij is nog wat verder gegaan en toen zijn we gaan slapen. Misschien was het voor hem leerzaam (en zal hij nu eerder ingrijpen als een bottom zo weinig reageert) maar het was in de eerste plaats voor mij leerzaam. Nu speel ik anders, meer communicatief, zeker als ik met een top ben die ik niet goed ken. Toen ik voor het eerst met Dominique speelde riep ik au bij de eerste zweepslag. Hij keek raar op. "Ik ben nog niet eens begonnen en je begint al te piepen." "Da’s niet echt piepen hoor, ik zeg gewoon au." "Gaat het dan nu al te hard?" quot;Nee hoor, integendeel" en hij ging verder. Even later begon ik te glimlachen, en nog later werd ik stil. Ik zag dat het signaal overkwam en hij mikte zorgvuldiger. Uiteindelijk riep ik weer au, maar nu heel anders. Dominique stopte niet, maar hij wist heel goed hoe het er voor stond. Ik was in goede handen. Communiceren moet je ook vooraf doen. Een aantal dingen moet je aan elkaar duidelijk maken. Het belangrijkste is dat je elkaar vertelt over ‘ziekten en gebreken’. Een bottom die stikt in de sierbondage heeft niet veel meer aan je excuus "Oh, ik wist niet dat ze zo zwaar astma had." Zeg niet "zoiets gebeurt niet." De top moet ruim voor aanvang van het spel weten wat de bottom mankeert. De bottom moet geen dingen verzwijgen omdat ze denkt dat die dingen niet van belang zijn. De top bepaalt hoe er wordt gespeeld en weet dus wat wel en niet van belang is. Als je niet gemakkelijk klaarkomt tijdens het spel, dan kun je denken "dat vertel ik niet, dat is nergens voor nodig." Maar je kunt er niet later mee aankomen, als in het spel de situatie ontstaat dat je op bevel van de top moet klaarkomen, of als de top je een plezier wil doen door je te laten klaarkomen, dan is het een domper voor jou en voor de top. Het geldt ook voor de top. Ik ken een top die een beetje doof is. Een bottom die dat niet weet kan wel fluisteren "ik kan niet meer" maar dat helpt niet. Je moet elkaar vertellen wat je lekker vindt en wat je niet lekker vindt. Maak bij dat laatste onderscheid tussen wat je niet lekker vindt (maar toelaatbaar) en wat je persé niet wilt (zodat je het spel abrupt zal beëindigen als dat wel gebeurt). De top kan rekening houden met wat je lekker vindt en wat je niet lekker vindt, maar dat hoeft natuurlijk niet. Veel tops doen gewoon wat ze zelf leuk vinden, en veel bottoms vinden het des te opwindender dat de top haar eigen gang gaat. De bottom moet ook van de top weten wat ze prettig vindt en wat niet. Sommige tops willen een bottom die doet wat ze zeggen, zonder morren en zonder tegenstribbelen, die vinden het alleen maar lastig als een bottom zo tegenstribbelt. Andere tops kicken juist op een bottom die maximaal weerspannig is en ‘terugvecht’. Een variatie is een spel waarin de bottom eerst weerspannig is maar gaandeweg ‘getemd’ wordt en volgzaam wordt. Je kunt niet zomaar je spelstijl aanpassen aan de ander, als je voorkeuren sterk van elkaar verschillen moet je niet samen spelen. Maar je kunt wel iets bijsturen. Als je weet dat de bottom weerspannig is, kun je daar wat rekening mee houden en je er van te voren op voorbereiden. Ook een weerspannige bottom die weet dat de top dat liever niet heeft moet zich wat aanpassen. Een top kan aan een bottom vragen om een week voor het spel per brief (of per E-mail) een fantasie te beschrijven, bijvoorbeeld de fantasie waar de bottom het meest opgewonden van raakt, of het nou realiseerbaar is of niet. In die brief kan ze dan tevens schrijven welke ziekten en eigenaardigheden ze heeft en welke SM-activiteiten om de één of andere reden niet mogen. De top gaat niet die fantasie uitvoeren maar krijgt zo wel een aardig beeld van wat de bottom lekker vindt. De top kan een bericht terug sturen waarin de precieze instructies voor het spel staan, wat de bottom van te voren moet doen. Goed geschoren, fris gewassen, die ene jurk aan, bepaalde make-up, "je moet geknield in het midden van de kamer op me zitten wachten." Dat soort aanwijzingen geven de bottom een idee wat de top in het algemeen verwacht. Dit zijn niet de dingen waar je je als beginnende SM-er het eerst druk om maakt. Dat hoeft ook niet, je hebt in het begin genoeg te leren. Maar je zult jezelf snel realiseren dat communicatie vooraf over elkaars voorkeuren en limieten nuttig is en zelfs nodig is voor een goed en veilig spel. Ik zei "geschoren", dat klopt. Zowel mannelijke als vrouwelijke bottoms dienen in het algemeen geschoren te zijn. Tussen de benen wel te verstaan. Dat is even een rotwerk maar het is mooier, praktischer bij het spelen en hygiënischer. Communicatie achteraf is even wezenlijk als communicatie vooraf. Ik had met René gespeeld, en we hadden elkaar via E-mail verteld waar we op uit zijn en wat we niet prettig vinden. Al bij het begin van het spel bleek dat René er een nogal extreme vorm van dominantie op na hield. Hij schreef me precies voor wat ik moest doen, als ik iets verkeerd deed kwam daar meteen commentaar op, hij vernederde me voortdurend, en schold me zelfs uit. Ik voelde me er niet zo lekker bij, zei niets aan het begin en kon er later niets meer van zeggen. We gingen aan het eind van de avond, na wat gedronken te hebben, heel vriendschappelijk uit elkaar. Ik verzuimde om hem een paar dagen later te laten weten dat ik het weliswaar leuk had gevonden maar niet hou van zijn stijl van domineren en dus niet meer met hem wilde spelen. Toen hij veel later vroeg of ik nog eens wilde spelen ging hij er van uit dat ik dat wilde (ik was toch enthousiast geweest na afloop?) en vroeg alleen "wanneer kun jij?" Toen kon ik kiezen tussen alsnog zeggen dat ik niet wilde maar dan had ik wat uit te leggen, of wel gaan spelen met de kans dat het helemaal niet zou werken. Had ik meteen gezegd wat ik ervan vond dan was dat in ieder geval veel eerlijker geweest tegenover hem en gemakkelijker voor mezelf.. "Nee, dat wil ik niet!" Hij houdt ervan als ze tegenspartelt. "Stop, ik wil het echt niet!" Een felle kat, haar ogen blikkeren woest, spuwen vuur, ze is opgewonden, dat ziet hij wel. "Vuilak, beest, hou op!" Hij pakt haar beet, doet de handboeien om haar ene pols, dan wil hij de andere arm pakken, maar ze rukt zich los. "Laat los! Laat me gaan!" Ze rent de keuken in, wil de deur achter zich dichtslaan, maar hij is haar voor. Hij houdt van woest spel, maar overdrijft ze niet? Ze spelen voor het eerst, ze zijn beiden onervaren, maar ze hebben gepraat over wat ze willen, beiden houden ze van heftig, wild spel. Althans, dat hebben ze elkaar verzekerd, en hij merkt dat ze het meende. Hij zet zijn voet tussen de deur, zwaait de deur weer open en pakt haar beet. Ineens valt ze voorover en raakt met haar hoofd de punt van een kastje, hij schrikt, vangt haar op en kijkt haar aan. Ze kijkt nog steeds woest, hij slaat zijn arm om haar heen. "Gaat het?" Ze zwijgt. "Heb je je pijn gedaan? Gaat het weer?" Dan zegt ze "Als ik de keukenla had bereikt had ik het vleesmes gepakt en dwars door je heen gestoken." Hij denkt dat zij wel moord en brand schreeuwt, maar dat dat bij het spel hoort. Zij daarentegen wil absoluut niet meer, maar ziet geen manier om dat duidelijk te maken omdat alles wat ze zegt door hem wordt geïnterpreteerd als "ik vind het lekker, ik protesteer hevig, maar ga door!" Wat had ze kunnen doen? "Stop" roepen werkte niet, dat interpreteerde hij als aanmoediging. Ze hadden blijkbaar van te voren moeten afspreken hoe zij het spel kan stoppen als ze niet meer wil of als ze zich onveilig voelt. In het algemeen doet men dat in het SM spel door een ‘stopwoord’ af te spreken. Dat is een woord waarmee het spel ogenblikkelijk en onvoorwaardelijk beëindigd wordt. Ogenblikkelijk omdat het een noodgeval is, en onvoorwaardelijk omdat degeen die het stopwoord roept in nood is, fysiek of geestelijk, en hoogstwaarschijnlijk niet in staat is om te argumenteren, alleen wil dat het spel stopt, nu onmiddellijk. Soms gebruikt men de woorden ‘stop’ en ‘genade’ voor dat doel. ‘Genade’ roepen betekent dan dat je niet prettig vind wat er gebeurt. Het spel gaat dan wel door, maar in een andere richting. ‘Stop’ roepen is het einde van het spel. Het nadeel van dergelijke woorden is dat de meeste bottoms juist in de opwinding willen roepen "stop!!" en daarmee bedoelen "ga door! Dit is lekker!" Zelf roep ik al snel stop, en ik word boos als je dan echt stopt. De reden dat in commerciële clubs bijna altijd de woorden ‘genade’ en ‘stop’ worden gebruikt is dat het een soort standaard is. Je bent in een jou onbekende omgeving en wat er ook gebeurt, je weet wat de stopwoorden zijn. De meeste mensen vinden het daarentegen prettiger een stopwoord te gebruiken dat geen gevoelswaarde heeft in het spel, een neutraal woord. Dat laat ze dan de vrijheid om luidkeels te protesteren tegen dingen die ze in hun hart fijn vinden zonder dat ze het risico lopen dat de ander stopt omdat ze ‘stop’ roepen. Als je als stopwoord afspreekt ‘bitterkoekje’ of ieder ander normaal woord, dan loop je als top niet het risico dat de bottom per ongeluk het stopwoord roept (tenzij je natuurlijk Kermit heet en een spel met het koekjesmonster doet). De betekenis van het stopwoord is dan "stop, nu, onmiddellijk, zonder tegenwerping, maak me los en knuffel me, hou me vast." Het spel kan best later verder gaan, maar niet dan nadat er eerst uitgebreid is geknuffeld en daarna precies is besproken wat er verkeerd ging en waarom. Zeker als je onervaren bent, is het erg raadzaam om een stopwoord af te spreken, en dat ook goed te trainen. Wat voor stopwoord kies je? Je roept het stopwoord omdat je in nood bent, omdat je partner te ver gaat, of omdat je in paniek raakt. Dan ben je niet meer helemaal helder in je hoofd en moet je dus een stopwoord hebben dat je je gemakkelijk herinnert. Je gebruik bij voorkeur altijd hetzelfde stopwoord, want dan heb je meer zekerheid dat je het niet vergeet. ‘Rood’ is een regelmatig gebruikt stopwoord omdat het wel een ‘gevaar-associatie’ heeft maar geen gevoelswaarde in het spel. Daar staat tegenover dat als je vaak genoeg hetzelfde woord gebruikt het die gevoelswaarde wel krijgt en dan moet je een ander woord kiezen. Voordeel van het woord ‘rood’ is dat het een vaak gebruikt stopwoord is en dat eventueel andere aanwezigen horen dat je het stopwoord roept en kunnen ingrijpen als ze denken dat je top het niet hoort of niet reageert. Op sommige SM-feesten is het gebruikelijk om het woord ‘stopwoord’ zelf te gebruiken als noodrem. Normaal mogen omstanders nooit ingrijpen als mensen aan het spelen zijn, maar roep je "stopwoord!" dan is dat een verzoek aan omstanders om in te grijpen. Niet iedereen vindt het even vanzelfsprekend om een stopwoord te gebruiken. Ik heb een ervaren top ontmoet die ik moest uitleggen wat een stopwoord was en waarvoor je dat gebruikt. Gelukkig is dat een uitzondering. Er zijn nog andere stopwoorden dan ‘rood’ die gemakkelijk te onthouden zijn. Als de top met ‘meesteres’ aangesproken wil worden, dan kan het roepen van haar naam als stopwoord gelden, die naam vergeet je allebei niet zo gauw. "Gaat het nog? Moet ik even stoppen?" Ze zegt niks. Ze glimlacht naar hem. Hij aait door haar haar, legt de zweep weg en controleert de gewichten. Haar tepels zijn uitgerekt, haar schaamlippen worden wat rood. Hij pakt een rietje en gaat naast haar staan. Ze kijkt schijnbaar emotieloos naar hem, maar maakt geen aanstalten iets te zeggen. Hij weet dat ze, als het teveel wordt, haar stopwoord zal zeggen. Niet dat ze dat vaak doet, maar zelfs zij heeft grenzen, en hij vindt het prettig als ze zo nu en dan haar stopwoord gebruikt, dan weet hij waar haar grenzen liggen en dat ze daadwerkelijk haar stopwoord gebruikt als dat nodig is. Hij aait nog eens door haar haar, het is nat bezweet, en heft zijn hand met het rietje. "Tel maar mee, tot tien, dan maak ik je daarna los." Het rietje komt neer op haar billen, met een scherpe pets. Ze vertrekt haar gezicht, wendt haar hoofd wat af, maar zegt niks. "Tel je niet mee?" Ze zegt niks, kijkt hem aan, glimlacht, maar zegt niks. "Tel je niet? Wat is er? Gaat het?" Hij begint ongerust te worden, ze moet tellen, of iets zeggen, desnoods haar stopwoord. Wat is er met haar? "Zeg eens wat?" Hij weet niet wat hij nu moet doen, waarom zegt ze niks en laat ze niks merken? Hij haalt nog eens uit en slaat, maar minder hard, hij is nu onzeker. "Liefje, zeg wat tegen me, alsjeblieft." Ze kreunt, haar ogen staren, het lijkt alsof ze hem niet ziet. Hij merkt nu dat het niet goed met haar gaat. "Liefje, ik maak je los, dit kan niet." Hij legt het rietje neer en maakt haar los, ze zakt in zijn armen, hij heeft moeite om recht te blijven staan, hij laat zich met haar op de grond glijden, en neemt haar in zijn armen. Ze doet haar ogen dicht, en ontspant. Ze zegt nog steeds niks. Blijkbaar is het hebben van een stopwoord niet voldoende om veilig te spelen. De bottom kan zodanig in trance raken dat ze niet meer in staat is zich normaal te uiten. Een bottom die ver durft te gaan kan een hele tijd normaal communiceren en geen behoefte hebben aan het stopwoord omdat dat nog niet nodig is, maar kan tegen de tijd dat het wel nodig is voorbij het punt zijn dat zij een stopwoord kan zeggen. Een goede top merkt dat tijdig, en niet zoals in dit fragment veel te laat. In dit geval had de top misschien veel eerder uit zichzelf moeten stoppen omdat hij vermoedde dat het mis ging, of althans omdat hij merkte dat hij de situatie niet meer in de hand had, niet meer wist wat er gaande was. Vertrouw er nooit op dat alles wel goed zal zijn omdat je bottom geen stopwoord roept en blijf onder alle omstandigheden haar lichaamstaal in de gaten houden. Ze blijft even liggen, ogen dicht, betraand, rood gezicht, rode striemen, bewegingloos. Hij kijkt vertederd, en maakt aanstalten om de speeltjes op te ruimen, zij mag even blijven liggen. "Stop je?" Haar stem klinkt onverwacht door de kamer. "Ja, liefje, ik stop, je hebt genoeg gehad." "Durf je niet meer?" "Jawel, maar ik denk dat je genoeg hebt gehad, vind je niet?" "Je durft niet meer. Je gaat nooit tot aan mijn grenzen, je denkt alleen aan jezelf." "Dat is niet waar!" "Ik wil meer, je moet doorgaan, nog even, nog een paar." "Rood!" ."......" Ze zwijgt verbijsterd. Dat is toch háár woord? Zíj is toch degeen die het stopwoord kan roepen? Ze kijkt hem aan. "Je hoort het goed, ik kan dat niet, ik weet hier niet mee om te gaan, je wil teveel voor me, je chanteert me, ik wil hierover praten." Dan glimlacht ze, komt overeind en slaat een arm om hem heen. Hij krijgt tranen in zijn ogen, snikt bijna. "Hier, kom bij me, je hebt gelijk, we stoppen, laat de rotzooi maar liggen, kom bij me in bed." en ze trekt hem bij zich in bed, hem met kussen overdekkend..... Niet alleen de bottom kan een stopwoord roepen. Ook de top kan besluiten dat het te hard gaat of dat ze het niet meer aan kan. De bottom kan dingen willen die de top niet wil of kan doen, de top kan ziek worden, er kan van alles gebeuren waardoor de top het signaal geeft ‘nu stoppen, er gaat iets helemaal niet goed, ik maak je los, je moet me vasthouden en knuffelen’. Het stopwoord kun je ook ‘oefenen’. Sommige tops gaan een enkele keer bewust te ver, al dan niet aangekondigd. Reden daarvoor is niet dat ze de bottom teveel pijn willen doen, maar dat ze voor zichzelf zeker willen weten dat als de bottom in nood komt, ze ook het stopwoord roept. Doet ze dat, dan handel je dienovereenkomstig (losmaken, vasthouden, knuffelen). Doet ze dat niet, dan handel je ook alsof ze het wel had gedaan maar ga je daarna uitzoeken waarom ze geen stopwoord heeft geroepen. Het is voor een bottom ook geruststellend om te weten dat de top echt stopt als je een stopwoord roept. Wil je je bottom geen angst aanjagen door bewust te ver te gaan dan kun je er voor kiezen om samen af te spreken dat je het stopwoord gaat oefenen. Je maakt er een klein wedstrijdje van door iets te doen wat niet pijn doet of de bottom angstig maakt maar waarvan je wel weet dat ze het niet lang uithoudt en dat ze dus wel haar stopwoord zal roepen. Een vriendin vertelde me dat haar meesteres een touwtje had gespannen in de kamer, tussen haar benen door waarbij ze op haar tenen stond. De meesteres zat erbij terwijl zij op haar tenen moest blijven staan. Beiden wisten ze dat ze op een gegeven moment wel "rood" zou roepen, maar ook dat ze dat zo lang mogelijk zou uitstellen. Roept ze "rood" dan is dat voor beiden een triomf. Het gebruik van het stopwoord is nooit een nederlaag of een schande. Het is een teken dat je communicatie werkt en dat je beiden in staat bent tot het uiterste te gaan en niet verder. Heel vaak gebruikt de bottom het stopwoord niet zozeer als het te hard gaat maar als er iets ongewoons gebeurt. Het kan zijn dat ze zich verslikt, of ineens geen adem meer krijgt, dat een voet gaat slapen of ze krijgt kramp in haar kuit. Je kunt zeggen "liefje, ik krijg kramp in mijn kuit" maar soms is de kramp zo hevig dat je alleen nog zegt "rood!" Bovendien, als ik jouw bottom ben en ik wil je in de maling nemen dan kan ik zeggen "ik heb kramp, maak me los" om als je me hebt losgemaakt weg te huppelen en je uit te lachen. Ik heb een fantasie, ontleend aan het boek ‘Histoire d’O’ (in de film die naar het boek is gemaakt komt de betreffende scene niet voor). In die scene wordt O, als ze pas haar intrede heeft gedaan in het huis van meesteres Anne-Marie, vastgebonden. Ze ligt op haar rug met haar benen omhoog, waarna één van de andere meisjes bij haar schouders gaat staan, met een voet aan weerszijden van haar hoofd, en met een zweep O tussen haar benen op haar vagina slaat. Ik weet dat ik zo’n scene niet zou kunnen doen zonder stopwoord te roepen na de eerste slag. Maar toch wil ik die scene in z’n geheel doen omdat het me mateloos opwindt. Ik kan ‘trainen’, en dat doe ik ook, maar ik weet dat ik nooit zover kom dat ik die scene geheel kan doen zonder stopwoord te roepen. Wel is dat de essentie van de fantasie, verder gaan dan wat ik eigenlijk kan. De reden daarvoor is dat ik bij dergelijke pijn high wordt van de endorfinen, zo heel erg high dat ik er heel veel voor over heb om dat te doen. De enige manier om zo’n scene in z’n geheel te doen is af te spreken dat er geen stopwoord is. Dat ik vraag aan anderen om dat met me te doen en erbij af te spreken dat wat ik daarna nog zeg, tussen het moment dat ik toestemming geef en het moment dat het begint, dat dat niet meer van invloed is. Ik wil voorkomen dat ik op het laatste moment uit angst terugkrabbel. Is het echt mogelijk zonder stopwoord te spelen? Ik heb daar lange discussies over meegemaakt. Sommigen zeggen "je kunt gewoon afspreken dat je geen stopwoord hebt." Anderen zeiden dan "je voeten zijn je ultieme stopwoord" waarmee ze bedoelen dat je altijd weg kunt lopen, of een eind aan de relatie kunt maken. Iemand zei ook "je kunt doen alsof je flauwvalt, dan stopt de top en werkt het als stopwoord." Maar als een top dan zodanig geschoold is dat ze een gespeeld flauwvallen kan onderscheiden van een echt flauwvallen, dan werkt dat ook weer niet. Duidelijk is wel dat je, zeker als je nog niet veel ervaring hebt, niet lichtvaardig zonder stopwoord moet spelen. Op zich lijkt het een hypothetische discussie, "wie heeft de macht in een SM spel of -relatie." De onderdanige verklaart voor de duur van het spel de dominant te zullen gehoorzamen volgens bepaalde regels, of zelfs totaal en onvoorwaardelijk. De dominant heeft de macht over de onderdanige en dus over het hele spel. Als de onderdanige iets niet goed doet dan kan de dominant het spel beëindigen, of tot bestraffing overgaan. Een straf kan dan een quasi straf zijn (zweepslagen die de onderdanige toch lekker vindt) of een echte straf (het achterwege laten van die zweepslagen). Natuurlijk heeft de onderdanige een stopwoord waarmee ze het spel kan beëindigen als er iets niet goed gaat. Verder heeft de onderdanige bij het begin van het spel of van de relatie plechtig verklaard zichzelf aan de dominant te geven en zich vrijwillig te onderwerpen aan alles wat de dominant met haar wil doen of haar wil laten doen. Eigenlijk ligt de echte macht dus bij de onderdanige, die gehoorzaamt omdat ze het zelf wil en totdat ze het niet meer wil. Het lijkt heel eenvoudig. Behalve natuurlijk als ze hebben afgesproken om zonder stopwoord te spelen. Dan heeft weliswaar de onderdanige alle macht vrijwillig aan de dominant gegeven zodat je kunt zeggen dat zij uiteindelijk de macht heeft, maar zonder stopwoord kan ze die macht niet uitoefenen als het spel eenmaal is begonnen zodat de dominant dan werkelijk de macht heeft. Ben je de kluts kwijt? Dat is niet zo vreemd, je ziet dat het soms minder eenvoudig is dan het op het eerste gezicht lijkt. Veel onderdanigen hebben heel sterke fantasieën over een leven als slaaf van de dominant, vierentwintig uur per dag en zeven dagen per week. Het is hun goed recht om die fantasie te hebben, maar een fantasie is niet zomaar tot werkelijkheid te maken. Is een onderdanige werkelijk in staat de totale macht over zichzelf weg te geven aan een ander? Stel dat de dominant na verloop van tijd de spannende dingen achterwege laat en de slaaf alleen nog huishoudelijk werk en vervelende karweitjes laat doen, onder het mom van ‘onderdanigheid’? Dat is niet wat de onderdanige bedoelde, maar toch heeft ze absolute en eeuwige onderdanigheid en gehoorzaamheid beloofd, dus kan ze niet anders dan blijven gehoorzamen. Doet ze dat ook? Als ze zegt "ik wil het niet zo want dat is niet wat ik bedoelde" en ze stopt ermee, dan had ze niet de volledige macht over zichzelf aan de meester gegeven en ontkent ze dat een totale machtsoverdracht mogelijk is. Maar als de onderdanige erkent dat er geen volledige machtsoverdracht is, dan wordt niet voldaan aan haar fantasie die ze zo graag tot werkelijkheid wilde laten komen. Het blijkt moeilijk een relatie te hebben waarin sprake is van totale onderdanigheid. Toch zijn er paren die er in slagen wel een volledige overdracht van macht te laten plaatsvinden en in stand te houden. Ze hebben dat gedaan door er gaandeweg in te groeien en niet door bij een eerste ontmoeting elkaar van hun dominante c.q. onderdanige fantasieën te vertellen en gelijk de daad bij de fantasie te voegen. Door bijvoorbeeld een keer een spel samen te doen, dan nog eens te spelen, een keer een week samen doorbrengen als meester en slavin, en gaandeweg meer elementen van dominantie en onderdanigheid in hun onderlinge relatie te brengen krijgen ze beiden de tijd om aan elkaar te wennen. Ze krijgen het vertrouwen dat ze geen misbruik maken van elkaar en van hun relatie en na jaren hebben ze iets dat wel heel dicht komt bij een relatie met ‘totale machtsoverdracht’ van de onderdanige aan de dominant. Een dominant-onderdanige relatie van enige betekenis, zelfs voor een middag per week, kan alleen functioneren als je elkaar volledig kent, als je bijna elkaars gedachten kunt lezen en elkaar onvoorwaardelijk en geheel vertrouwt. Net als bij een ‘gewone relatie’ vergt ook hier het beginnen van een serieuze relatie een behoorlijke voorbereiding. Terug |